Monthly Archives: Styczeń 2013

Orbita Ziemi

Orbita Ziemi ma kształt eliptyczny, różnica między aphelium a peryhelium wynosi 5,1 mln km, przy średniej odległości 149,5 mln km. Kształt orbity przez lata zmienia się, 95 tys. lat temu był o wiele bardziej eliptyczny niż obecnie. Powodem tych zmian są m.in. siły ciążenia Słońca i innych planet. Takie oddziaływania nazywane są cyklem Milankovitcha, który odegrał dużą rolę w epokach lodowcowych. Nazwą tą określamy płaszczyznę, na której znajduje się orbita Ziemi, bądź też drogę pozornego ruchu Słońca po sklepieniu nieba, na tle Zodiaka, nazywamy ekliptyką.Rotacja to ruch planety wokół własnej osi. Żadna z planet nie obraca się względem osi dokładnie pod kątem prostym – oś rotacji Ziemi nachylona jest pod kątem 23,4o. Z zagadnieniem tym wiąże się pojęcie północnej gwiazdy, to jest tej, która znajduje się prawie dokładnie nad biegunem północnym. Obecnie taką gwiazdą jest Gwiazda Polarna, 5 tys. lat temu był nią Thuban, a za 12 tys. lat będzie nią Vega. Ziemia, jak i pozostałe planety, posiada pole magnetyczne. Nie jest ono stałe, ponieważ ulega zmianom dobowym, rocznym i wiekowym. Występują bieguny magnetyczne, które jednak nie są zgodne z położeniem biegunów geograficznych. Bieguny magnetyczne Ziemi:Grenlandia, 78° szerokości geograficznej północnej i 105° długości geograficznej zachodniejAntaktyda, 66° szerokości geograficznej południowej i 105° długości geograficznej wschodniejBiegun magnetyczny charakteryzuje się tym, że na nich igła busoli ustawia się prostopadle do powierzchni Ziemi.

Naturalny satelita Ziemi – Księżyc

Ziemia jest pierwszą planetą od Słońca, posiadającą naturalnego satelitę. Ze względu na swoją bliskość i brak atmosfery, badania Księżyca są prowadzone nie tylko z Ziemi, ale także przez lądujące na jego powierzchni statki kosmiczne – pierwszy lot wokół Księżyca odbył się 1959, dokonał tego radziecki statek „Łuna”. Lądowanie człowieka na Księżycu miało miejsce w 1969, wylądował tam Apollo 11, oraz jego załoga – Neil Armstrong i Edwin Aldrin.Na powierzchni Księżyca widoczne są ciemne obszary. W dawnych czasach obserwatorzy uważali je za prawdziwe morza, i nazywali np. „Mare Nectaris” (Morze Nektaru), „Mare Tranquilitatis” (Morze Spokoju), „Mare Serenitatis” (Morze Pogody albo Morze Jasności), „Mare Imbrium” (Morze Deszczów) czy też „Oceanus Procellarum” (Ocean Burz).Teraz wiadomo jednak, że na powierzchni Księżyca nie ma wody w stanie wolnym. Morza księżycowe są ogromnymi zagłębieniami terenu, powstałymi prawdopodobnie w wyniku upadku małych planetek oraz dużych okruchów materii. Zostały one następnie wypełnione lawą. Oprócz „mórz” na powierzchni Księżyca bardzo licznie występują kratery (całkowita liczba wszystkich kraterów na widocznej stronie Księżyca szacowana jest na 33000), oraz łańcuchy górskie, wznoszące się niekiedy na bardzo duże wysokości.Z Księżycem wiąże się zjawisko zaćmienia Słońca. Dzieje się tak, gdy Księżyc „wchodzi” między Ziemię a Słońce i przesłania tarczę słoneczną. Wyróżniamy zaćmienia całkowite (gdy Księżyc zakrywa całkowicie tarczę Słońca), oraz częściowe (zakrywa tylko jej część). Zaćmienie może nastąpić jedynie podczas nowiu, gdy Księżyc jest odwrócony do Ziemi stroną nieoświetloną.Możliwe jest również zaćmienie Księżyca, następuje ono wtedy, gdy satelita znajduje się w cieniu Ziemi. Jego tarcza staje się wtedy ciemniejsza. Podobnie jak wyżej, także tutaj występują zaćmienia całkowite i częściowe.

Początki astronomii

Astronomia rozwinęła się już na dobrą sprawę w starożytności. Już starożytni grecy, Egipcjanie, Aztekowie obserwowali niebo nocą i zapisywali pierwsze układy gwiezdne. Grekom zawdzięczamy nazewnictwo układów gwiezdnych, czy chociażby znaki zodiaku które również są związane z układami gwiazd czy planet. Astronomia tak więc rozwinęła się już we wczesnej starożytności a co ciekawsze przez wszystkie lata później dalej się rozwijała w wszelaki sposób, ludzie w różny sposób interpretowali to co widzieli na niebie, czasem nieboskłon dostarczał ludziom lęk a czasem zachwyt. Astronomia dostarcza dzisiaj człowiekowi wiele wrażeń , odkrywamy coraz to ciekawsze rzeczy które kryje wszechświat. W niedalekiej przyszłości być może będziemy budować stacje badawcze na innych planetach na przykład na marsie, już prowadzone są wstępne teksty które pozwolą określić nasze szanse na to czy będziemy mogli zamieszkać na innej planecie, co na dzień dzisiejszy wydaje się wręcz surrealistyczne.

Układ słoneczny

Nasz układ słoneczny powstał z obłoku kosmicznego, pyłu i gazu. Co ciekawe zdaniem wielu naukowców 4,5 mld lat temu obłokiem kosmicznym wstrząsnęła potężna fala uderzeniowa eksplodującej gwiazdy, na obłok podziałały prawa fizyki które pozwoliły ukształtować się obłokowi w wielką spiralę w której po czasie powstało gęste i gorące jądro czyli słońce. Z pozostałych gazów ukształtowały się kolejne 9 planet. Planety układu słonecznego dzielimy na dwie grupy : 4 kamienne planety wewnętrzne – Merkury, Wenus, Ziemia, Mars oraz Pluton zaś 4 olbrzymie gazowe planety to Jowisz, Saturn, Uran, Neptun. Największą z planet jest Jowisz, na którym z łatwością zmieściły by się az 1400 planet wielkości ziemi. Ciekawą planetą jest Pluton, ponieważ wiele razy Pluton był wykluczany ze znanych nam planet, był wtedy uznawany jako : Księżyc przyciągnięty przez grawitację neptuna, lub też jako planetoida. Do dziś dzień wielu astronomów kłuci się z powodu „karzełka” który budzi wiele wątpliwości w świecie układu słonecznego. Najdłuższy dzień w układzie słonecznym trwa aż 243 dni ziemskich(Wenus) a najkrótszy zaledwie 10 godzin ziemskich (Jowisz)

Pluton

Jest dość ciekawa niedoszła planeta naszego układu słonecznego. Przez bardzo długi czas uważano że planeta ta wielkości naszego księżyca jest jedna z dziewięciu znanych nam planet układu słonecznego, lecz całkiem niedawno zatwierdzono i wykluczono plutona z naszego układu słonecznego z tego powodu że jest on zbyt mały na planetę . Pluton jest bardzo ciekawy, panuje na nim przerażająco zimna temperatura lecz w zasadzie bardzo mało o nim wiemy. Naukowcy dalej próbują badać tą planetę . Wiadomo że rok trwa tam aż 248 lat ziemskich a doba trwa około tygodnia. Niestety najlepsze teleskopy mają trudności z obserwowaniem tej planety i dlatego obserwacje prowadzone są z kosmosu, przez największy teleskop na świecie. Pluton więc jest bardzo kontrowersyjną planeta ale bardzo ciekawą . Planuje się wysłać sondę kosmiczną w celu zbadania tej niesamowitej planety, czy już raczej nie planety a ciała niebieskiego jakim jest pluton, planeta tajemnic.