Tag Archives: Astrolog

Wnętrze Ziemi

Ziemia posiada trzy warstwy: skorupę, płaszcz oraz jądro.Skorupa stanowi sztywny, niejednorodny twór, którego struktura jest zależna od obecności oraz sposobu wykształcenia trzech warstw – osadowej, granitowej, bazaltowej. Ze względu na występowanie tych warstw istnieją trzy typy skorupy ziemskiej: kontynentalna, oceaniczna oraz suboceaniczna (inaczej zwana subkontynentalną) Grubość skorupy ziemskiej wynosi od 5 do 12 km pod oceanami, a pod lądem od 35 do 40 km. Jeszcze grubsza jest pod niedawno wypiętrzonymi górami (nawet do 80km). Skorupa łączy się z płaszczem Ziemi wzdłuż nieciągłości Mohorovičicia.Płaszcz Ziemi obejmuje warstwę perodytową, astenosferę oraz mezosferę. Zbudowany jest ze skał przeważnie w stałym stanie skupienia, czego dowodzi rozchodzenie się w nim podłużnych i poprzecznych fal sejsmicznych. Ich prędkość maleje między warstwą perodytową i astenosferą, a wzrasta od astenosfery do samego jądra. Wyróżnia się płaszcz górny i dolny. Płaszcz górny obejmuje warstwę perodytową oraz astenosferę, czyli warstwę skał do głębokości ok. 700 km. Płaszcz dolny to obszar pomiędzy głębokością 700 km a jądrem Ziemi. Płaszcz łączy się z jądrem powierzchnią nieciągłości Gutenberga.Jądro Ziemi zwane jest inaczej barysferą, jest to najbardziej wewnętrzna część Ziemi. To stop żelaza i niklu o znacznej gęstości (od 9,6 do 18,5 g na cm3), jego promień wynosi 3470 km. W obrębie jądra wyróżnia się dwie strefy, zewnętrzną (ciekłą lub gazową) oraz wewnętrzną (stałą).

Pas Kuipera i Pluton

W 1930 roku amerykański astronom Clyde’a Tombaugha odkrył istnienie za orbitą Neptuna innego ciała niebieskiego, które uznano za następną planetę – Pluton. W latach pięćdziesiątych inny naukowiec, Gerard Kuiper, wysunął hipotezę, według której za orbitą Neptuna znajdował się cały pas planetoid, a w 1992 roku odkryto pierwszy należący do niego poza Plutonem i jego księżycem Charonem obiekt. Podczas Zgromadzenia Ogólnego Międzynarodowej Unii Astronomicznej w Pradze w 2006 roku oficjalnie odebrano Plutonowi status planety, degradując go do statusu planety karłowatej. Obecnie znamy ponad siedemdziesiąt tysięcy należących do Pasa Kuipera ciał niebieskich o średnicy powyżej stu kilometrów, z których czterysta najbliżej położonych widocznych jest z Ziemi. Pas Kuipera obejmuje obszar tuż za orbitą Neptuna i sięga aż do Obłoku Oorta, w którym formują się komety. Pierwszym należącym do niego zaobserwowanym przez astronomów obiektem jest planetoida Sedna, która według niektórych z nich może być kolejną obok Plutona i innych większych obiektów Pasa Kuipera planetą karłowatą. W istnienie dużych ciał niebieskich za orbitą Neptuna wierzono na długo przed odkryciem Plutona. Hipotetyczny obiekt, który miał wpływać na pozycję i ruch Neptuna, nazwano Planetą X.

Powstanie Ziemi

W ciągu wielu lat powstawały różne teorie na temat powstania Ziemi. Łączyło je stwierdzenie, że Ziemia i cały Układ Słoneczny powstały dość późno, gdy ewolucja Wszechświata była już bardzo zaawansowana. Obecnie istnieją dwie główne hipotezy:1) tzw. Teoria przypływowa – zakładająca, że Ziemia oraz inne planety powstały przez oderwanie się od Słońca. Po raz pierwszy wysunął ją Buffon w 1749r., jego następcami byli m.in. F. R. Moulton, Harold Jeffreys, James Jeansem i T. C. Chamberlin. Uznali oni, że w przeszłości miało miejsce zderzenie innej gwiazdy ze Słońcem, w wyniku czego do przestrzeni kosmicznej została uwolniona materia, a z niej powstały planety. Hipoteza ta jednak wydaje się mało prawdopodobna.2) Teoria (hipoteza) mgławicowa (lub kondensacyjna) – ciesząca się znacznie większą akceptacją uczonych – zaproponowana po raz pierwszy przez Kanta w 1755r., a opracowana przez Laplace’a w 1796r. Teoria ta zakłada, że wszystkie części Układu Słonecznego powstawały w tym samym czasie. Po ewolucji innych układów w obszarze naszej galaktyki znajdował się obłok pyłowo-gazowy, który następnie uległ zagęszczeniu pod wpływem światła, a do formowania się planet przyczyniły się siły grawitacji. Mówiąc o powstaniu Ziemi nie sposób nie wspomnieć choć słowa o jej przewidywanej przyszłości. Za 4-5 miliardów lat zostanie ona prawdopodobnie pochłonięta przez Słońce, które z życiodajnej gwiazdy zamieni się w czerwonego olbrzyma. Ostateczność tą poprzedzą wieloletnie i powolne procesy, takie jak np. obniżenie temperatury wnętrza Ziemi, a co za tym idzie zahamowanie tektoniki płyt, powstawania i zanikania kontynentów i zbiorników wodnych. Nie da się jednak dokładnie określić „ram czasowych” wydarzeń w przyszłości ze względu na człowieka – to jedyny gatunek, który na tak wielką skalę potrafi zmieniać powierzchnię planety.

Życie w kosmosie

Te pytanie jest bardzo nurtujące ale niestety nie znalazło na nie odpowiedzi. Dla wielu jest nawet pewne że gdzieś w kosmosie istnieje życie, nawet inteligentne formy życia, lecz nie mamy na to niezbitych dowodów i z tego powodu nie możemy wykluczy brak życia pozaziemskiego. Dzisiaj wiemy że we wszechświecie są miliardy galaktyk i jeszcze więcej układów słonecznych, także prawdopodobieństwo że oprócz nas gdzieś istnieje jeszcze życie jest bardzo wysokie. Ostatnią głośną sprawa jest odkrycie lodu na marsie, co możne oznaczać ze znajdują się tam proste formy życia, lecz jak na razie dopiero prowadzi się badania tego lodu który znajduje się na powierzchni tej planety. Tak więc kosmos to dla nas jedna wielka nie wiadoma, nie wiemy co czeka nas z jego strony i co on tak naprawdę kryje. Od wielu lat prowadzone są działania które mają sprawdzić czy istnieje życie pozaziemskie ale jak na razie nie przynoszą one rezultatów.

Saturn

Planety Saturn i Jowisz, pomimo swojej odległości od Słońca, znane były już starożytnym. Powodem były ich ogromne rozmiary, które sprawiały, że ciała niebieskie jasno lśnią i są dobrze widoczne. Saturn leży dwukrotnie dalej od Słońca, niż Jowisz (rok na Saturnie trwa trzydzieści lat ziemskich) i pomimo swoich rozmiarów, jest planetą o najmniejszej gęstości w Układzie Słonecznym. Jest też najbardziej spłaszczoną planetą, z powodu swojego szybkiego obrotu wokół własnej osi, trwającego dziesięć godzin. Najbardziej charakterystyczną cechą Saturna, dzięki której uznawany jest za najpiękniejszą planetę, są jego pierścienie. Po raz pierwszy zauważył je Galileusz w 1610 roku, jednak nie był w stanie wytłumaczyć ich pochodzenia. Pierścienie są trzy, zaś pomiędzy większymi z nich istnieje luka, zwana przerwą Cassiniego. Wśród pierścieni krąży dookoła Saturna sześćdziesiąt jeden pierścieni, jednak istnienie trzech z nich wciąż jest dyskusyjne – ciężko jest naukowcom ustalić, co jest jedynie małą skałą pierścieni, a co księżycem. Część z nich ma typowy, kulisty kształt, reszta zaś nieregularny. Największym z nich jest Tytan, który ze względu na swoją gęstą, nieprzeźroczystą atmosferę uznawany był przez wiele lat za większy od Ganimedesa.