Tag Archives: Pluton

Wnętrze Ziemi

Ziemia posiada trzy warstwy: skorupę, płaszcz oraz jądro.Skorupa stanowi sztywny, niejednorodny twór, którego struktura jest zależna od obecności oraz sposobu wykształcenia trzech warstw – osadowej, granitowej, bazaltowej. Ze względu na występowanie tych warstw istnieją trzy typy skorupy ziemskiej: kontynentalna, oceaniczna oraz suboceaniczna (inaczej zwana subkontynentalną) Grubość skorupy ziemskiej wynosi od 5 do 12 km pod oceanami, a pod lądem od 35 do 40 km. Jeszcze grubsza jest pod niedawno wypiętrzonymi górami (nawet do 80km). Skorupa łączy się z płaszczem Ziemi wzdłuż nieciągłości Mohorovičicia.Płaszcz Ziemi obejmuje warstwę perodytową, astenosferę oraz mezosferę. Zbudowany jest ze skał przeważnie w stałym stanie skupienia, czego dowodzi rozchodzenie się w nim podłużnych i poprzecznych fal sejsmicznych. Ich prędkość maleje między warstwą perodytową i astenosferą, a wzrasta od astenosfery do samego jądra. Wyróżnia się płaszcz górny i dolny. Płaszcz górny obejmuje warstwę perodytową oraz astenosferę, czyli warstwę skał do głębokości ok. 700 km. Płaszcz dolny to obszar pomiędzy głębokością 700 km a jądrem Ziemi. Płaszcz łączy się z jądrem powierzchnią nieciągłości Gutenberga.Jądro Ziemi zwane jest inaczej barysferą, jest to najbardziej wewnętrzna część Ziemi. To stop żelaza i niklu o znacznej gęstości (od 9,6 do 18,5 g na cm3), jego promień wynosi 3470 km. W obrębie jądra wyróżnia się dwie strefy, zewnętrzną (ciekłą lub gazową) oraz wewnętrzną (stałą).

Pas Kuipera i Pluton

W 1930 roku amerykański astronom Clyde’a Tombaugha odkrył istnienie za orbitą Neptuna innego ciała niebieskiego, które uznano za następną planetę – Pluton. W latach pięćdziesiątych inny naukowiec, Gerard Kuiper, wysunął hipotezę, według której za orbitą Neptuna znajdował się cały pas planetoid, a w 1992 roku odkryto pierwszy należący do niego poza Plutonem i jego księżycem Charonem obiekt. Podczas Zgromadzenia Ogólnego Międzynarodowej Unii Astronomicznej w Pradze w 2006 roku oficjalnie odebrano Plutonowi status planety, degradując go do statusu planety karłowatej. Obecnie znamy ponad siedemdziesiąt tysięcy należących do Pasa Kuipera ciał niebieskich o średnicy powyżej stu kilometrów, z których czterysta najbliżej położonych widocznych jest z Ziemi. Pas Kuipera obejmuje obszar tuż za orbitą Neptuna i sięga aż do Obłoku Oorta, w którym formują się komety. Pierwszym należącym do niego zaobserwowanym przez astronomów obiektem jest planetoida Sedna, która według niektórych z nich może być kolejną obok Plutona i innych większych obiektów Pasa Kuipera planetą karłowatą. W istnienie dużych ciał niebieskich za orbitą Neptuna wierzono na długo przed odkryciem Plutona. Hipotetyczny obiekt, który miał wpływać na pozycję i ruch Neptuna, nazwano Planetą X.

Co to jest kosmos?

Kosmos to w zasadzie wszystko co nas otacza. Na dzień dzisiejszy wiadomo nam że kosmos to nieskończona wielkość jak i nieskończona małość , co dla niektórych może się wydawać dość absurdalnym stwierdzeniem, lecz jest to w stu procentach prawda. Kosmos dla człowieka to wszystkie ciała niebieskie znajdujące się poza ziemią a tak naprawdę wszystkie istoty na ziemi to także cząstka kosmosu. Wiadomo nam dzisiaj że kosmos jest nieskończenie duży, jest również w nim setki miliardów gwiazd i planet, których tak naprawdę nigdy nie poznamy i nie odkryjemy. Być może gdzieś w kosmosie jest taka planeta gdzie podobnie jak na ziemi rozwinęło się życie. Wszechświat więc jest dla nas na dzień dzisiejszy wielka niewiadomą , co chwilę dowiadujemy się jakiś nowych rzeczy dotyczących albo przeszłości albo przyszłości kosmosu, co jest rzecz jasna bardzo interesujące ale może się okazać także bardzo niebezpieczne ponieważ to kosmos doprowadzi do unicestwienia ziemi z wszechświata.

Wielki wybuch

Astronomowie sądzą, że powodem tej ekspansji wszechświata jest to, że powstał on w wyniku wielkiego wybuchu. Zgodnie z tą teorią, kiedyś, mniej więcej 15 miliardów lat temu, cała materia i cała energia wszechświata skupiona była w bardzo małej, bardzo gorącej kuli. Ta kula wybuchła i w miarę, jak jej części rozlatywały się na wszystkie strony, stopniowo stygły. Najpierw były cząstki subatomowe, potem utworzyły się atomy, jeszcze potem chmury gazów, a wreszcie galaktyki. Ta teoria mówi, że znany nam wszechświat miał swój początek, ale nie mówi nic o pochodzeniu energii i materii, z których został stworzony. Uczeni nie potrafią odpowiedzieć na takie pytania, jak: „Dlaczego nastąpił wielki wybuch?” i „Dlaczego w ogóle istnieje materia i energia, a więc wszechświat?”. Mogą jedynie badać materię i energię, które istnieją, i sugerować w jaki sposób powstał z nich znany nam wszechświat. Wielu ludzi, włącznie z uczonymi, jest przekonanych, że musi istnieć Bóg, który stworzył energię i materię i ukształtował z nich wszechświat. Teoria wielkiego wybuchu mówi nam, być może, jak Bóg sprawił to, że materia została zorganizowana we wszechświat. Czy pozostawiony sobie wszechświat będzie zawsze się rozszerzał? Naukowcy nie potrafią jeszcze odpowiedzieć na to pytanie. Zależy to od ilości materii we wszechświecie. Jeśli jest jej mniej niż pewna określona ilość, odpowiedź brzmi: „tak”. Jeśli jednak materii jest więcej niż owa ilość, siła przyciągania między galaktykami sprawi, że rozszerzanie będzie przebiegać wolniej, aż wreszcie ustanie. Wszechświat zacznie się wtedy znowu kurczyć i wreszcie stanie się tym, czym był na początku, gorącą kulą materii – ale nastąpi to za wiele miliardów lat.

Wenus

Wenus, nazywana tak na cześć rzymskiej bogini miłości, to gorąca planeta otoczona szczelną warstwa gęstych chmur. Człowiek, który stanąłby na powierzchni tej planty, udusiłby się i spalił w kwaśnej atmosferze, a nawet jeśli byłby ubrany w cienki ołowiowy kombinezon, to i tak stopiłby się w panującej na powierzchni planety temperaturze. Wenus jest drugą, po Merkurym, planetą naszego układu słonecznego. Jako, że Wenus jest znacznie bardziej oddalona od Słońca niż Merkury, jest ona dużo lepiej widoczna z powierzchni Ziemi. Co więcej, Wenus jest najjaśniejszym, po Słońcu i Księżycu, obiektem na naszym niebie. Wynika to z obecności grubej warstwy chmur, które odbijają promienie słoneczne i sprawiają, ze dla obserwatora na Ziemi planeta „świeci”. Wenus zyskał sobie przydomek „Gwiazdy Porannej” – tuż przed wschodem słońca jaśnieje na wschodzie – i „Gwiazdy Wieczornej” (po zachodzie słońca jest widoczna na zachodzie). Wenus jest bardzo gorącą planetą, średnia temperatura na jej powierzchni wynosi aż trzysta pięćdziesiąt stopni Celsjusza.