Tag Archives: Uran

Wenus

Wenus to najbliższa Ziemi planeta. Z tego powodu jest trzecim najjaśniejszym z naszego punktu widzenia ciałem niebieskim po Słońcu i Księżycu. Tak jak Merkury, Wenus jest położona bliżej Słońca niż Ziemia, do obiegu wokół niego potrzebuje zatem tylko dwustu dwudziestu pięciu dni, jednocześnie jej obrót wokół własnej osi zajmuje aż dwieście czterdzieści trzy dni. Rok na tej planecie teoretycznie trwa zatem krócej, niż jeden dzień. W dodatku Wenus w przeciwieństwie do wszystkich pozostałych planet Układu Słonecznego wiruje zgodnie z ruchem wskazówek zegara. Choć zdjęcia Wenus mogłyby sugerować jej podobieństwo do naszej planety, życie na niej byłoby niemożliwe. Wyjątkowo gęsta atmosfera, zawierająca spore ilości trującego dwutlenku węgla sprawia, że ciśnienie jest dziewięćdziesięciokrotnie wyższe, niż na ziemi. Temperatura powietrza, przekraczająca tu czasem pięćset stopni Celsjusza, jest spowodowana efektem cieplarnianym. Atmosfera przepuszcza długofalowe promieniowanie słoneczne, które odbijając się od powierzchni planety zmieniają się na krótkofalowe i są przez nią zatrzymywane. Widziana z Ziemi planeta Wenus od starożytności uznawana była za bardzo piękną, dlatego właśnie Rzymianie nadali jej nazwę na cześć bogini urody.

Pas Kuipera i Pluton

W 1930 roku amerykański astronom Clyde’a Tombaugha odkrył istnienie za orbitą Neptuna innego ciała niebieskiego, które uznano za następną planetę – Pluton. W latach pięćdziesiątych inny naukowiec, Gerard Kuiper, wysunął hipotezę, według której za orbitą Neptuna znajdował się cały pas planetoid, a w 1992 roku odkryto pierwszy należący do niego poza Plutonem i jego księżycem Charonem obiekt. Podczas Zgromadzenia Ogólnego Międzynarodowej Unii Astronomicznej w Pradze w 2006 roku oficjalnie odebrano Plutonowi status planety, degradując go do statusu planety karłowatej. Obecnie znamy ponad siedemdziesiąt tysięcy należących do Pasa Kuipera ciał niebieskich o średnicy powyżej stu kilometrów, z których czterysta najbliżej położonych widocznych jest z Ziemi. Pas Kuipera obejmuje obszar tuż za orbitą Neptuna i sięga aż do Obłoku Oorta, w którym formują się komety. Pierwszym należącym do niego zaobserwowanym przez astronomów obiektem jest planetoida Sedna, która według niektórych z nich może być kolejną obok Plutona i innych większych obiektów Pasa Kuipera planetą karłowatą. W istnienie dużych ciał niebieskich za orbitą Neptuna wierzono na długo przed odkryciem Plutona. Hipotetyczny obiekt, który miał wpływać na pozycję i ruch Neptuna, nazwano Planetą X.

Powstanie Ziemi

W ciągu wielu lat powstawały różne teorie na temat powstania Ziemi. Łączyło je stwierdzenie, że Ziemia i cały Układ Słoneczny powstały dość późno, gdy ewolucja Wszechświata była już bardzo zaawansowana. Obecnie istnieją dwie główne hipotezy:1) tzw. Teoria przypływowa – zakładająca, że Ziemia oraz inne planety powstały przez oderwanie się od Słońca. Po raz pierwszy wysunął ją Buffon w 1749r., jego następcami byli m.in. F. R. Moulton, Harold Jeffreys, James Jeansem i T. C. Chamberlin. Uznali oni, że w przeszłości miało miejsce zderzenie innej gwiazdy ze Słońcem, w wyniku czego do przestrzeni kosmicznej została uwolniona materia, a z niej powstały planety. Hipoteza ta jednak wydaje się mało prawdopodobna.2) Teoria (hipoteza) mgławicowa (lub kondensacyjna) – ciesząca się znacznie większą akceptacją uczonych – zaproponowana po raz pierwszy przez Kanta w 1755r., a opracowana przez Laplace’a w 1796r. Teoria ta zakłada, że wszystkie części Układu Słonecznego powstawały w tym samym czasie. Po ewolucji innych układów w obszarze naszej galaktyki znajdował się obłok pyłowo-gazowy, który następnie uległ zagęszczeniu pod wpływem światła, a do formowania się planet przyczyniły się siły grawitacji. Mówiąc o powstaniu Ziemi nie sposób nie wspomnieć choć słowa o jej przewidywanej przyszłości. Za 4-5 miliardów lat zostanie ona prawdopodobnie pochłonięta przez Słońce, które z życiodajnej gwiazdy zamieni się w czerwonego olbrzyma. Ostateczność tą poprzedzą wieloletnie i powolne procesy, takie jak np. obniżenie temperatury wnętrza Ziemi, a co za tym idzie zahamowanie tektoniki płyt, powstawania i zanikania kontynentów i zbiorników wodnych. Nie da się jednak dokładnie określić „ram czasowych” wydarzeń w przyszłości ze względu na człowieka – to jedyny gatunek, który na tak wielką skalę potrafi zmieniać powierzchnię planety.

Co to jest kosmos?

Kosmos to w zasadzie wszystko co nas otacza. Na dzień dzisiejszy wiadomo nam że kosmos to nieskończona wielkość jak i nieskończona małość , co dla niektórych może się wydawać dość absurdalnym stwierdzeniem, lecz jest to w stu procentach prawda. Kosmos dla człowieka to wszystkie ciała niebieskie znajdujące się poza ziemią a tak naprawdę wszystkie istoty na ziemi to także cząstka kosmosu. Wiadomo nam dzisiaj że kosmos jest nieskończenie duży, jest również w nim setki miliardów gwiazd i planet, których tak naprawdę nigdy nie poznamy i nie odkryjemy. Być może gdzieś w kosmosie jest taka planeta gdzie podobnie jak na ziemi rozwinęło się życie. Wszechświat więc jest dla nas na dzień dzisiejszy wielka niewiadomą , co chwilę dowiadujemy się jakiś nowych rzeczy dotyczących albo przeszłości albo przyszłości kosmosu, co jest rzecz jasna bardzo interesujące ale może się okazać także bardzo niebezpieczne ponieważ to kosmos doprowadzi do unicestwienia ziemi z wszechświata.

Planety wewnętrzne

Cztery planety najbliższe słońca – Merkury, Wenus, Ziemia i Mars – są małe, gęste i skaliste. Zgodnie ze stanem naszej wiedzy na żadnej z nich, poza Ziemią, nie może istnieć życie. Na Wenus i Marsie wylądowały sondy kosmiczne i nie znalazły śladu życia. Na Merkurym nie ma powietrza i jest on bardzo gorący od strony Słońca, bardzo zaś zimny po drugiej stronie. Pokrywają go kratery, podobnie do tych na Księżycu. Wenus jest mniej więcej tej samej wielkości co Ziemia, ale warunki panujące na jej powierzchni są całkiem inne. Jej atmosfera składa się z dwutlenku węgla, gazu, który nie może podtrzymywać życia. Otulona jest grubą kołdrą z chmur, ale nie ma w nich pary wodnej jak w naszych chmurach. Składają się z kwasu siarkowego, groźnego związku chemicznego, w którym rozpuszcza się wiele materiałów, nawet metalowe siatki kosmiczne! Chmury przechwytują ciepło słoneczne, tak więc na Wenus jest prawie tak gorąco jak na Merkurym, chociaż znajduje się ona dalej od Słońca. Na powierzchni panuje taka temperatura, że ołów płynąłby tam niby rzeka! Mars jest sporo mniejszy od Ziemi. Ma bardzo rzadką atmosferę z dwutlenku węgla, a jego powierzchnia to piaszczysta pustynia z pewną ilością nieczynnych wulkanów i ogromnych wąwozów. Nawet w najcieplejszych miejscach temperatura ledwie przekracza punkt zamarzania wody, ale na Marsie wody nie ma. Północny i południowy biegun okrywają białe czapy, ale prawdopodobnie jest to dwutlenek węgla w stanie stałym, nie zaś lód. Wokół Marsa krążą dwa księżyce, ale są dużo mniejsze niż nasz Księżyc i właściwie stanowią tylko ogromne bryły skalne o przekroju kilkunastu kilometrów.